خوشنویسی یا تایپوگرافی ؟

خوشنویسی در مقابل تایپوگرافی

 

بعد از مقاله خرید بیتکوین میپردازیم به موضوع قدیمی‌ای که بتازگی ترند شده است. یعنی خوشنویسی در مقابل تایپوگرافی. نوشتن می تواند نوعی هنر باشد: زمین بازی برای اختراع ، نبوغ و مهارت انسان.  این امر هم برای نوشتن با دست (خوشنویسی) و هم برای حروف و نویسه هایی که به صورت چاپی یا دیجیتالی طراحی شده اند (تایپوگرافی) صدق می کند.  از آنجا که خوشنویسی یک هنر ژستی است ، در مقایسه با نوشتن تایپوگرافی که به صورت مکانیکی و اغلب در محدودیت های فنی باریک ساخته می شود ، تنوع بیشتری در شکل دارد.

 

اگر این را در مقیاس کشویی به تصویر بکشیم ، در یک انتهای آن تایپوگرافی قرار دارد ، جایی که خوانایی اولیه است (به عنوان مثال اعلامیه های مربوط به تابلوی بزرگراه یا نام شخصی در یک فرم) ، و در انتهای دیگر خوشنویسی قرار دارد – نوشتاری که در درجه اول برای آن تولید می شود  ویژگی های تزئینی یا گویایی – در مواردی که خوانایی از اهمیت کمتری برخوردار است (به عنوان مثال: حوله های معماری ، حروف در نقاشی ها یا حروف تزئینی حک شده روی اسکناس)

 

اما همه حروف و شخصیت ها – به صورت دست نویس یا به صورت تایپی – توسط شخصی “طراحی” شده اند و وسیله ای برای بیان هنری هستند.

 

 طراحی حروف: اصول اساسی

 

ایده های مربوط به زیبایی در طول تاریخ تغییر کرده است.  پشت بسیاری از هنرهای غربی و نوشتن مفاهیم دروغی که از یونان باستان ناشی می شود.  وقتی Polykleitos مجسمه ساز یونانی قرن پنجم Canon خود را در مورد زیبایی نوشت ، اظهار داشت که زیبایی در نسبت یک قسمت به قسمت دیگر و همه قسمتها به کل نهفته است.

 

ایده های مشابه باعث شد یونانیان به شیوه ای مدولار درباره الفبای خود بیندیشند و این نوع تفکر در پس طراحی بسیاری از متن ها نهفته است.  ما همچنین به الفبای رومی فکر کرده ایم که امروزه نه به عنوان یک مجموعه تصادفی از ۲۶ حرف بلکه به عنوان یک سیستم از نسبت های بهم پیوسته بر اساس مربع ها ، مستطیل ها و دایره ها.  به عنوان مثال ، در قرن هجدهم فرانسه ، در زمان روشنگری ، کار بر روی طراحی حروف رومی علیه زمینه های مشبک انجام شد.  اینها مدلهایی برای طراحیهای آینده شدند.

 

تفکر متناسب نیز از زمان علی ابن مقله (۸۸۵ / ۶-۸۹۰) وزیر به سه خلیفه عباسی در بغداد خطاطی عربی را تجربه کرده است.  وقتی دست راست او را رقبای سیاسی قطع کردند ، افسانه می گوید که وی با قلم محکم بر بازوی خود به نوشتن ادامه داد.

 

این مقله برای ابعاد عربی منظومه ای گسترده از تناسبات را ایجاد كرد ، شاید با الهام از فیثاغورث.  او به عنوان عنصر اصلی آن نقطه رومبوئید را در نظر گرفت ، یکی از ساده ترین اشکالی که می تواند یک قلم با دانه های مربع شکل ایجاد کند.  مفاهیم وی به خوشنویسی عربی امکان توسعه و گسترش تفکر ساختاری رسمی را حتی به شکل های انحرافی (بهم پیوسته) داد.

 

در حالی که خوشنویسی عربی بر تناسب تأکید دارد ، خوشنویسی قلم مو (که در چین و ژاپن انجام می شود) به دنبال تعادل است.  بسیاری از شخصیت ها ساختار پیچیده ای دارند ، در حالی که فرم های دیگر ساده هستند.  این بدان معنی است که:

 

برای تنوع مقیاس یا وزن بین فرمهای موجود در یک بخش ، باید اجازه داده شود

شخصیت ها به فضای بیشتری در اطراف خود احتیاج دارند

در نوشتن رسمیت کمتر ، خوشنویس مجبور است هنگام نوشتن ، تن و تراکم جوهر را در قطعه متعادل کند.

آنچه اهمیت دارد ظاهر کلی ترکیب است تا تمرکز بر تکثیر واحدهای منفرد.

 

همچنین از جنبه عملکردی خوشنویسی قلم مو بسیار درک می شود.  تقریباً می توان آن را مانند یک رقص مشاهده کرد.  هر شخصیت از ابتدا تا انتها به صورت یک توالی روان نوشته می شود.  حتی اگر جوهر تمام شود ، خوشنویس آخرین بقایای برس را بهم می زند ، به جای اینکه جریان آن را از طریق نوشتن یک کاراکتر بشکند.  ردپای باقی مانده از قلم مو در صفحه ، رکوردی از حرکت را به جا می گذارد که خواننده می تواند آن را دنبال کند و از آن لذت ببرد.

 

همه اینها مجموعه ای متفاوت از ملاحظات زیبایی شناختی را در مقایسه با کسانی که در جهان از نوع متحرک عمل می کنند تولید می کند ، جایی که هر شخصیت یکسان است و هماهنگی ناشی از یکنواختی و الگوی تکراری است.

 

 تأثیر نوع فلز متحرک

 

نوع فلزی متحرک از دهه ۱۴۵۰ در اروپا و از قرن ۱۳ در کره استفاده می شد.  نوع آن از قطعات كوچك تشكیل شده است كه هر كدام نشان دهنده ی یك حرف یا شخصیت جداگانه هستند.  این قطعات به صورت توده های بزرگتر در می آیند ، در یک قاب بسته می شوند ، در یک پرس قرار می گیرند ، جوهر می شوند و چاپ می شوند.  سپس نوع آن به قطعات جداگانه تقسیم شده و دوباره مورد استفاده قرار می گیرد.

 

 شکل حروف برای الفبای لاتین

 

بیایید الفبای لاتین را به عنوان مثال در نظر بگیریم.  در قرن پانزدهم اولین چاپگران در اروپا از فرم های متداول متن سیاه گوتیک با حروف سیاه برای کتاب های خود استفاده کردند.  این نامه ها قبلاً باید در کتاب های دعاویسی دست نویس بزرگتر چاپگر آلمانی ، روز گوتنبرگ یافت می شد.  در ابتدا فرم های چاپی بسیار دقیق خط را دنبال می کردند.

 

در دهه ۱۴۶۰ ، هنگامی که چاپ به ایتالیا گسترش یافت ، اشکال جدید و بزرگ حروف رومی محبوب شد.  این اشکال حروف قبلاً توسط دست اندرکاران و کاتبان غرق در احیای یادگیری کلاسیک در نسخه های خطی نوشته شده بودند.  كاتباني مانند بارتولومئو سانويتو (۱۵۱۱-۱۴۳۵) در نوشتن حروف بزرگ رومي كه بر روي معماري روم باستان حكاكي كرده است ، متخصص شده اند.

حروف غیر لاتین

 

تلاش های اولیه اروپا برای تولید حروف چاپی غیرلاتین اغلب در ارزیابی جزئیات شکل گیری سکته مغزی اسکریپت هایی که آنها به نوع فلزی تبدیل شده اند ، ناتوان بوده است.  از قرن شانزدهم این برای بسیاری از حروف چاپی یونانی و عربی صادق بود.  بعداً ، در قرون ۱۸ و ۱۹ ، برای بسیاری از انواع معرفی شده توسط اروپاییان در آسیای مرکزی و جنوب شرقی نیز صادق بود.

 

 خوشنویسی ادامه دارد

 

اگرچه اروپا در قرون ۱۶ و ۱۷ وارد عصر چاپ شده بود ، اما خط و خط همچنان رونق می گرفت.  کتابچه های راهنمای حکاکی خطی در تمام زبان های اصلی اروپا نمایش های بصری مفصلی از قلم و تزئینات شکوفا را نشان می دهد.  آنها همچنین نشان می دهند که حروف رومی و مورب همچنان در دست این استادان نوشتن توسعه می یابد.

 

در همین حال ، در طول قرون ۱۶ ، ۱۷ و ۱۸ در ایران و آسیای مرکزی و جنوبی به شرح سبک های خوشنویسی جدید ادامه داد.  سبک liq نستا (نوعی خوشنویسی عربی که در ایران توسعه یافته است) ساده تر ، سریعتر نوشته و پیوند داده شد ، و به ما سبک شکسته یا شکسته nasta’liq داد. در فونت نستعلیق آیفون میتوانید به زیبایی این خط پی ببرید. احساس خطوط مشخص نوشتن به لطف یک الگوی کلی ، با عمودی کوتاه و منحنی های مسطح و واحدهای متن ، ضعیف می شود که به نظر می رسد به صورت مورب در صفحه قرار دارند.

 

انقلاب صنعتی

 

زمان انقلاب صنعتی دوره ارزیابی مجدد نوع و تایپوگرافی اروپایی بود.  از جمله مبتکران آن زمان ، چاپگر انگلیسی جان باسکرویل (۱۷۰۷–۱۷۷۵) بود.  او طرح های جدیدی را طرح ریزی کرد ، که از نظر جسمی گسترده تر و با تضاد واضح تری بین ضربات ضخیم و ضخیم وجود داشت.  وی صفحات چاپ پرسهای خود را دوباره مهندسی کرد تا تصویری واضح تر به دست آورد.  هیچ بخشی از مراحل تولید از توجه وی دور نشد.

 

کار او باعث تحسین مجریان در سراسر اروپا ، به ویژه در فرانسه و ایتالیا شد ، جایی که به نظر می رسید انواع او روح عصری جدید ، چشمگیر و دقیق را تجسم می بخشد.

خوشنویسی قرن ۱۹-۲۰

 

اواخر قرن نوزدهم میلادی بار دیگر علاقه به خوشنویسی را در سراسر اروپا احیا کرد.  این امر تا حدی توسط خوشنویس انگلیسی ادوارد جانستون (۱۸۷۲–۱۹۴۴) به وجود آمد ، وی كه از سال ۱۸۹۹ در مدرسه هنرهای دستی و هنری در لندن شروع به آموزش نوشتن ، تذهیب و نوشتن حروف كرد. مجموعه های دست نویس موزه بریتانیا.

 

وی روی سنت تاریخی خوشنویسی در غرب تمرکز کرد.  نسخه خطی که از دست تدریس خوشنویسی اساسی او الهام گرفته است (وی آن را “دست بنیادین خود” خواند) رمزی زال در قرن دهم بود.

در سال ۱۹۰۶ وی کتابچه ای با عنوان “نوشتن و روشن کردن” و “حروف” را منتشر کرد که شامل فصول مربوط به خوشنویسی ، نوع ، حروف نقاشی شده و حروف برش خورده در سنگ است.  بعداً وی در کالج هنر سلطنتی تدریس کرد و امروزه به دلیل طراحی خود برای مترو لندن مشهورترین است.

 

در ابتدا کار جانستون توسط پیروان ویلیام موریس تشویق می شد.  موریس ، یکی از بنیانگذاران جنبش هنرها و صنایع دستی انگلیس ، می خواست بسیاری از حوزه های هنری را اصلاح کند.  وی احساس کرد که هرچه تولید از سنت های کار دستی جدا شود ، طراحی محصولات خراب می شود.  بنابراین وقتی توجه خود را به تایپوگرافی معطوف کرد ، معتقد بود که احیای خط دستی نیز باید انجام شود.

 

کارهای جانستون با این تفکر شکل گرفت: او بر سنت تاریخی خوشنویسی در غرب و متن کتاب تأکید داشت.

 

در سایر نقاط اروپا ، مانند اتریش و آلمان ، خوشنویسی به عنوان بخشی از دیگر جنبشهای هنری جدید دیده می شود: اکسپرسیونیسم Jugendstil و آلمان.

 

در همین حال ، در چین و ژاپن ، قرن بیستم میلادی با علاقه دوباره به سبک های خوشنویسی آغاز شد که از قرن چهارم در لاشه سنگ نوشته های سنگی حفظ شده بود.  با این حال ، به دنبال جنگ جهانی دوم ، یک جنبش خوشنویسی آوانگارد ژاپن را فرا گرفت ، به موازات توسعه اکسپرسیونیسم آمریکایی و نقاشی اکشن.

 

امروزه در چین ، در کنار علاقه به تحقیق در زمینه خوشنویسی از دوره های گذشته ، هنر مفهومی نیز تأثیر خود را در نحوه استفاده از آن آغاز کرده است.

در جهان عرب استعمار زدایی در اواسط قرن بیستم بود که علاقه به خوشنویسی را احیا کرد.  خوشنویسی یکی از معدود حوزه های هنری بود که توسط سیستم های وارداتی آموزش هنر اروپایی بی تأثیر مانده بود.  تصور می شد که از این ریشه ، سنت های هنری جدیدی ممکن است رشد کند.

 

 خوشنویسی مدرن

 

امروزه تایپ فیس های جدید همچنان طراحی می شوند که استفاده از نوع در رسانه ها و سیستم عامل های مختلف ضرب می شود.  ما شاهد ورود خانواده هایی از نوع هستیم که شخصیت های بسیاری از سیستم های نوشتاری را در قالب یک طرح اصلی ، یک ویژگی مفید در بازار جهانی امروز ، ترکیب می کنند.  به عنوان مثال BBC Reith ، خانواده جدیدی است که توسط طراحان نوع Dalton Maag برای پخش کننده بریتانیا تولید می شود.

خوشنویسی ، نوشتن دست نوشته ها و دست نوشته ها ، هم در سطح محلی و هم گاهی با پیچ و تاب مفهومی شکوفا می شود که آن را در متن یک گالری هنری قرار می دهد.  ایجاد یک بازار هنری برای خوشنویسی و تایپوگرافی خوب اکنون بر همه سیستم های نوشتاری مهم جهان تأثیر گذاشته است.

 

یکی از ابتکاری ترین پیشرفت ها در سال های اخیر ، دیوار نویسی است.  برای اولین بار دیدیم که سبک جدیدی از نوشتن در فرهنگ جوانان شکل گرفته است ، این یک نتیجه جانبی پیش بینی نشده یک قرن تلاش برای ارائه آموزش جهانی است.  نقاشی های دیواری جوانانی که در حال دانلود موزیک در آیفون بودند، با شروع از شرق ایالات متحده در دهه ۱۹۷۰ ، به پدیده ای در سراسر جهان تبدیل شده و در بسیاری از سیستم های نوشتاری جهان گسترش می یابد.

دیدگاهی بنویسید

ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد


*